Vorige week schreef ik nog dat ik genoot van m’n verlof en er wel een beetje klaar voor was, liep het toch net even anders dan gepland…. Zondagnacht werd ik  om 00.15u wakker met pijn in mijn buik, niets bijzonders dacht ik, vast iets van een harde buik! Toen het maar bleef komen ben ik stiekem onder de dekens om Noël niet wakker te maken gaan googelen naar: Hoe voelt een wee? Dat leek er toch wel verdacht veel op, shit! Lichte paniek natuurlijk want de verloskundige bellen voor niks dat wil je niet, maar te laat bellen leek me nou ook geen optie. Eerst maar eens een weeentimer gedownload en gekeken met hoeveel regelmaat ze nou eigenlijk kwamen. En wat bleek, die kwamen al om de 3 minuten.. Om 6.30u de verloskundige gebeld en die kwam gelijk, en trok de conclusie dat ik 2 centimeter ontsluiting had (voor de lezers die dit niet weten: bij 10 cm mag de baby eruit). Ze zou 3 uur later terugkomen om dan verder te kijken. DUURT LANG dacht ik toen nog, maar mijn geduld bleek nog wel wat meer op de proef zou worden gesteld…

Toen de verloskundige terug kwam had ik maar liefst 4 centimeter te pakken en mocht ik naar het ziekenhuis, hulde! Daar aangekomen bleek er echt geen enkele vooruitgang in te zitten.. Weeen opwekkers in combinatie met pijnstiller remifentanil die de scherpe randjes eraf moesten halen. Al gauw kreeg ik een apparaatje met een groen lampje in mijn handen gedrukt, als het lampje aan ging kon ik drukken voor een shotje pijnstilling. Je snapt dat ik al gauw als een junk was verbonden met dit knopje en voor de zekerheid gewoon continu bleef drukken. Het absolute dieptepunt was bereikt toen dit wondermiddel ineens op bleek te zijn en het lang duurde voordat het werd bijgevuld… Ondertussen vraag je je misschien af wat Noël  zoal deed gezien hij ook best wat tijd had om te doden (laten we eerlijk zijn dit was om 15.00u s’middags). Hij was dikke vrienden geworden met de mensen van het cafetaria beneden, had al een aantal broodjes geproefd en heeft vrienden gemaakt met de zusters, en gelukkig waren de olympische spelen op TV.

Goed. Terug naar mij. De opwekkers hadden geholpen en de befaamde 10 centimeter was bereikt! De vlag ging uit en er werd een verloskundige gehaald. Vanwege een shift in personeel had ik de dame in kwestie nog niet eerder gezien maar dat bleek niet uit te maken, er werd zonder enige introductie geconstateerd dat ik er klaar voor was en het persen kon beginnen. WAT een hel. En my god wat was ik er klaar mee.. Dat resulteerde in een soort oerkracht en 35 minuten later om 19.05 was Bodine Loraine geboren!

Alles bleek goed te zijn met haar en ook ik was er zonder kleerscheuren vanaf gekomen, om 23.00u waren we alweer thuis, heel bizar. Nadat de opa’s en oma’s kort hadden kennis gemaakt stonden we er ineens alleen voor. Een huilende baby en echt werkelijk geen idee hebben wat we ermee aan moesten.. Heb haar op mijn borst gelegd en dat bleek een goede zet, onbewogen ben ik de nacht doorgekomen en wat was ik bij dat de kraamhulp er was! Vanaf dat moment is het alleen maar beter gegaan.

Op dit moment is ze alweer 13 dagen oud en ik geniet nu echt volop, ze is uiteraard echt de liefste, knapste en schattigste baby ooit en kan niks fout doen. We leren haar steeds beter kennen en het gaat erg goed. Zelf vond ik de kraamweek pittig met allemaal mensen in je huis die er eigenlijk niet horen als de kraamhulp (hoe fijn ook), de GGD, verloskundige en andere aanverwante artikelen. Wat wel echt heel prettig is dat ik alweer snel op de been was en eigenlijk weinig last heb gehad van allerlei nare dingen. Bizar vind ik dat je zelf al enorm snel in de mama-modus zit, alsof het nooit anders is geweest. Naast dat heel erg leuk is moet ik eerlijk zeggen dat het ook best vermoeiend is, s’nachts wakker worden voor voedingen is echt heftig! En ik wil uiteraard niet vervallen in een moeder met joggingbroek, een knotje en geen make-up dus ik doe m’n best om er nog wel een beetje gezellig bij te lopen… Zal snel meer met jullie delen over mijn ervaringen als mommy!

 

 

Share this on:
Facebook Twitter Blogger Pinterest Sign up for our newsletter